Televizyonda da dilin sözlü kullanımı asıldır. Radyoda olduğu gibi, iletiler sözlü olarak izleyiciye aktarılır. Burada da radyoda olduğu gibi, ya yazılı olan sözcükler seslendirilir ya da iletiler doğrudan konuşma olarak aktarılır. Kuşkusuz,burada çok önemli bir fark, radyoda tüm iletilerin sözcüklerle ses yolu ile aktarılmasına karşılık, televizyonda iletilerin alınmasında (algılama ve anlaşılmasında) görsel iletiler de sözel iletilere yardımcı olur, pekiştirir. Bir diğer deyişle, sözlerin yanında yardımcı görsel mesajlar da vardır. bu bakımdan televizyonda kullanılan sözcüklerin önemi, görüntü olmaması durumunda, radyo yayınlarındaki gibi önemli olmakla birlikte, görüntülü mesajların eşliğinde ya da birlikte verilmesi durumunda, anlatımı destekleyecek ikinci bir öğe, görüntü öğesi algılamada destekleyici bir görev üstlenir. Bu bakımdan da, radyo yayınlarındaki tüm mesajlar ses yolu ile algılanırken, ses ve sesin içerdiği sözlere göre biçimlenir, izleyici beynindeki algılamaya göre şekillendirilirken, televizyonda bu olay yalnızca sesin egemenliğinde değildir. görüntülü iletiler yolu ile bu egemenlik paylaşılır. Bunun yayıncılık açısından yorumu ise, radyoda ya da yalnızca kulak yolu ile mesaj ileten araçlarda, tek belirleyici ses ve o sesin aktardığı sözler iken, televizyon gibi sesin yanında görüntülü mesajların da kullanıldığı durumlarda, sesin/sözün eksikliğini ya da etkisisin görsel iletiler yolu ile gidermek, pekiştirmek ya da azaltmak söz konusudur.
Dilin kitle iletişiminde ve özellikle radyo ve televizyon yayıncılığında kullanımı ile ilgili olarak değinilen bu genel özellikler dışında, dilin kullanımı konusunda kitle iletişim araçlarının ve özellikle de elektronik yayıncılıkta dilin işlevinin ne olması gerektiği sorusunun sorulması gerekir. Buna verilecek en basit yanıt ise, dilin, mesajların/iletilerin etkili olarak aktarılmasını sağlayan bir araç olduğu şeklindedir. Diğer bir söyleyişle dil –yazılı ya da sözlü-  mesajların etkili olarak aktarılmasında kullanılan bir araçtır, bir amaç değildir. araç olarak kullanılan dilin özelliklerinin bilinmesi, en az dilin içeriğini oluşturan mesajlar kadar önemlidir. Çünkü, dil aracının etkili olarak kullanılmaması durumunda, amaç ne kadar iyi belirlenmiş, hazırlanmış olursa olsun, aracın kullanımındaki yanlışlıklar, mesajın hedef kitle tarafından etkili olarak anlaşılmasını önleyecektir.   Tüm söylenmek istenen hususların temel dayanağı, kuşku yok ki, verilen mesajların kitlelere yansımasında dilin bir araç olarak kullanılması gerçeğine ya da savına dayanmaktadır. İletişimcinin dil şu ya da bu içerikte kullanması, onun tercihi değil, mesajın içeriğinin ve izleyici kitlenin o mesajı algılama düzeyine bağlıdır. Burada bir çelişki ya da madalyonun öteki yüzü de gündeme gelmektedir. Dil devinim içindedir. Özellikle toplumsal değişmenin bir yansımaması da dil üzerinde görülür. bu durumda, izleyici kitlenin dilin bu devinim içerisindeki gelişmelerden nasıl haberi olacaktır? Kitle iletişim araçları kitlelere ulaşan en önemli ve en yaygın araçlar olarak kitlelerin dil konusundaki gelişmeleri doğru olarak izlemesine, özümsemesine ve doğru olarak kullanmasına hizmet etmeyecek midir? Bu sorunun yanıtı ise, iletişimcinin ilk görevi, mesajını hedef kitleye, onun anlayabileceği bir dil ile aktarmasıdır. Dildeki devinimler; dilbilimdeki gelişmeler; yeni sözcükler, yeni yazım kuralları vs eslendirmedeki yeni uygulamalar gibi hususların o hedef kitlenin anlayabileceği biçim ve kapsamda verilmesinin doğru olduğudur. Buradaki ölçüt ise, çok zorunlu durumlar dışında, dildeki devinimlerin, toplumda yaygın olarak benimsenmesi, onaylanması ve kullanılmasından sonra iletişimci tarafından kitle iletişim araçlarında verilmesinin uygun olacağı hususudur.
Televizyonların haber bültenlerinde dilin özensizce kullanılışına kötü bir örnek verilim.
Bir muhabir gezdiği bir sergiyi anlatıyor ekranda:
“Bakın sevgili izleyiciler, gördüğünüz gibi MÜZELENECEK değerde tablolar bunlar.   
Türkçe’mizde “müzelenecek” diye bir sözcük yoktur. “Hamaratlı ellerin yarattığı bu tablolar....... “ diyerek devam eder, ancak; neden hamaratlı? Tıpkı TALİP yerine TALİPLİ demek kadar yanlış.   
Bu güzel sergiyi gezenler, ressamın kürsüye koyduğu deftere bir şeyler yazmışlar ve MEMNUNİYETLİKLERİNİ  bildirmişler. Burada MEMNUNİYET-LERİNİ bildiriyor denmesi gerekirdi.
Bir zamanlar kaldırılan, şimdi de yeniden konup-konmadığı tam olarak anlaşılamayan  ^  işareti, bu iki sözcük ve benzerlerinde kullandıkları yerden kesinlikle değiştirilmelidir.
HAKKARİ değil, HAKÂRİ, İKÂMETGAH değil, İKAMETGÂH.
Bugün üzerinde görüş birliği sağlanmış bir Yazım Kılavuzu – İmla Kılavuzu” bile bulunmamaktadır. Dil konusunda temel politikanın belirlendiği var sayılarak yayın dilinin nitelikleri şöyle belirlenebilir.
1.   Doğru ve Güzel Türkçe.   
2.   Hedef Kitlenin Dil Düzeyine Uyumlu olmak.
a.   Sözcük doğası bakımından.   
b.   Yabancı sözcüklerden kaçınma.
c.   Terimleri kullanmada özen gösterme.
d.   İki anlamlı sözcükleri dikkatli kullanma.
3.   Bir seferde anlaşılır olmayı sağlama.
a.   Kısa cümle.
b.   Boş / gereksiz sözcüklerden arınmış olma.
c.   Yalın, açık.
4.   Söylenebilirliği Sağlama.
5.   Güzel ve Doğru Söyleyiş (İstanbul ağzı).
Eğer biz öz dil birliğimizi sağlayabilseydik, dil ile ilgili kurumlar güçlenebilseydi, eğitim birliğini ve yaygınlığını sağlayabilseydik bugün “yayın dili” sorunumuz olmazdı.   
SUNUŞ   
-   Zor, dolambaçlı, süslü kelimeler, cümleler kullanılmamalı, mimik hareketleri fazla kullanılmamalı, ciddi tavır takınmalıdır.
-   Anlatılanların belli bir mantık bütünlüğü içinde olmasına dikkat edilmeli.
-   Doğal olmalı.
-   Dinleyiciye söylenmek istenen şey açık, net söylenmeli, üstü kapalı şekilde geçiştirilmemeli.
-   Yayıncının sesi otoriter olmalı, çok soğuk ya da ukala olmamalı.
-   Telaffuz düzgün olmalı, çünkü yapılan hata ekranda hemen dikkat çeker.
-   Sunucu devamlı pratik yapmalı, çalışmalı, dilinin kıvraklığı artırılmalı, özellikle zor kelimeler için bu yöntem sıkça denenmeli.
-   Güç kelimeler ve isimler için özel bir dikkat harcamalı ve bunların nasıl okunduğu kaynaktan öğrenilmelidir.

GÖRÜNÜŞ   
Görünüş  kimseyi rahatsız etmemelidir. Tıraş, makyaj, takılar, fiziksel görüntüsü gibi özellikler dahildir. Özellikle aşırı makyajdan kaçınmak, abartılı takılar kullanmamak ve temiz görünmek gerekir.
İletişim sürecinde yaygın olarak kullanılan ilk sekiz saniyedeki “geçici izlenim” oluşturma eğilimini en çok etkileyen değişken karşıdakinin dış görünüşüdür. Bunun için haberci her zaman görünüşüne özen göstermeli, dikkati dağıtmamalıdır.
GİYİM
Giyim, onun kişiliği hakkında ipuçları verir. Aşırı süslü, uyumsuz, dikkat çekici giyim yanlış imaj oluşturabilir.
Haber sunumu ciddi bir iştir. Temiz, sade, ciddi giyinimli olmalıdır.
DURUŞ   
Ekranda bedensel duruş çok önemlidir. Dik durmalı, elde kağıtlar varsa, okunmak gerekiyorsa masaya doğru çok eğilmemeli, göz ucuyla katip edilmelidir.
YÜZ İFADELERİ   
Birçok kültürde beden dili denildiği zaman genelde yüz ifadeleri akla gelir. Aslında bu yersiz de değildir, çünkü sözsüz iletişime katılan organlar arasında değişik biçimler alabilme bakımından insan yüzü çok güçlü bir kapasiteye sahiptir. Nitekim, uzmanlar, insan yüzünün 250 bin değişik ifadeyi yansıtabildiğini belirtmektedir. Haberlerin türlerine göre yüz mimikleri belirlenebilir, yani ölüm haberi mi? sevindirici bir haber mi?, bunlara dayanılarak haberin içeriğine göre yüz ifadesi belirlenir.
GÖZLER   
Gözlerin önemi, her türlü iletişimde vurgulanmaktadır. Konuşma, haberin sunuş anında gözlerin iletişimi hiç kesilmeden sürmektedir. Üstelik, paylaşılan iletilerin içeriğini en doğru biçimde gözlerin yansıttığı belirtilmektedir.   


SES TONU
Ses tonu, beden dilinin gizli aracıdır. Ses tonu ne rahatsızlık verecek düzeyde yüksek olmalı, ne de alçak olmalıdır. Sesin kendi sağlığı hem de istenen vurgulamaları yapabilme bakımından, yerine göre alçalan, yükselen ses tonu kullanılmalıdır. Genel olarak konuşmaya alçak sesle başlanmalı, aşamalı olarak değişmelidir. Sesi ustaca kullanmalı, bu nedenle etkili bir sunuş yaparken, sesin bilinçli bir kontrol altında tutulması gerekir. Haberci kendisini yalnızca bilgi aktaran bir insan olarak görmemeli, çeşitli yeteneklerini etkili biçimde kaynaştırarak haberi sunmalıdır.
Genel olarak tüm haberlerde olduğu gibi televizyon haberlerinde de olumsuz olanın yüceltilmesi, güncelliğin öne çıkarılması, sürekliliği olabilecek konuların seçilmesi, popüler olguların tercih edilmesi her türlü konunun basite indirgenerek aktarılması ve konuların olabildiğince kişilere dayandırılması gibi öğelerin önemsendiği gözlenmektedir. Bu noktada bir konunu belirtilmesi gerekmektedir: Her ne kadar haber sıralamasında olumsuz içerik taşıyan haberler ön sıralarda yer alıyorsa da haber bülteninde “dengelilik” aranılan koşulların başında gelir. Televizyon haber bültenlerindeki konu dağılımı bu açıdan incelendiğinde, olumsuz bir içerik taşıyan haber oranı ne denli yüksek olursa olsun, bültenin genelene egemen olan “denge arayışı”ndan söz edilmektedir. Gündelik yaşam içinde her türlü olumsuz deneyime karşın, olumlu sayılabilecek pek çok gelişmenin de yaşandığı anlayışına dayanan bu yaklaşım, kimi zaman,maddi temelleri olan “kötü haberin” karşısına gerçekle bağlantısı tartışılır “iyi haberlerin” konulması sonucunu doğurabilir. Bu nedenle, haber değeri taşıyan gerçek bir “iyi haber”in bulunmadığı durumlarda bu boşluk çokluk magazin haberleri tarafından doldurulmaktadır. Özellikle ana haber bültenlerinin son bölümüne yerleştirilen bu türden haberlerin herkesin ilgisini çekebilecek özellikler taşıyan iletiler barındırdığı gözlenir. Dolayısıyla eğlence içeriğinin söz konusu haber türü içerisinde vazgeçilmez bir yeri olduğu düşünülür.




BİR OLAYIN HABER DEĞERİ AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİNDE GENELLİKLE GÖZETİLEN ÖLÇÜTLER
1.   Olayın süre olarak uygunluğu (frequency): Haberi ya¬pılacak konunun, yayınlanacağı kitle iletişim aracının ya¬yınlanma sıklığına uygun olması gerekmektedir. Bu an¬lamda bir gün içerisinde olup biten bir olay uzun süre devam edecek olan bir başkasına göre günlük gazetede yayımlanmaya daha uygundur. Örneğin, bir işçi eylemi¬nin görüntülerinin yansıtılması, işçilerin sorunları ya da işçi haklan gibi olgusal (fenomenolojik) konuların akta¬rılmasının yanında daha fazla haber değeri taşımaktadır.
2.   Konunun ölçüsü ya da oylumu (treshold): bir ola¬yın haber değeri taşıması için gereksinim duyulan öl¬çütlere sahip olması beklenmektedir. Örneğin, bir kasa¬banın sel suları altında kalması, yağış sonrasında birkaç evi su basmasından daha "büyük" bir olaydır ve haber değeri taşıması anlamında daha önde yer almaktadır.
3.   Konunun açıklığı/anlaşılırlığı (unambiguity): Ha¬bere konu olan olayın kendini izleyiciye anlatabilme (selfexplainatory) niteliğine sahip olması, aranılan özellikler arasındadır.
4.   Konunun anlamlılığı (meaningfullness): Konunun izleyici açısından "anlamlı" bulunması gerekmektedir. Bu nedenle, haber konusunun izleyiciyle kurduğu iliş¬kideki örneğin "kültürel yakınlık" haberin seçilmesin¬de ölçütlerden biri sayılabilirken, bazı konuların taşıdığı önem bu ölçütü aşabilecek düzeyde olabilmektedir. Örneğin, Orta Asya'da baş gösteren ve hızla yayılan vi¬rüse bağlı bir hastalık, İngiltere'de bir izleyici için de haber değeri taşımaktadır.
5.   Konunun uygunluğu (consanance): "Tahmin edi¬lebilirlik" ve "talep" öğelerini de içinde barındıran bu ölçüt, izleyicinin olmasını umut ettiği ya da olacağını önceden kestirebildiği, (spor karşılaşmaları, özel kutla¬malar, vb.) olayların irdelenişinde dikkate alınmaktadır. Bir anlamda, izleyicinin beklentilerinin belirleyici oldu¬ğu haberlerdir.
6.   Olayın beklenmedik oluşu (Unexpectedness): "Önceden kestirilemeyen" ve "nadiren görülen" olayla¬rın önemli birer haber kaynağı oldukları bilinmektedir.
7.   Olayın sürekliliği (continuity): Haberi yapılacak ola¬yın sürekli olarak işlenmesi gerektiğinde de ilgi çekici ol¬ması, konu seçiminde önemli bir ölçüttür. Bu açıdan, ilk yayınlanışında haber sıralamasının en üstünde yer alan bir haber (NATO harekatı vb.), sonraki gün ve haftalarda sıralama olarak gerilese de çekiciliğini korumayı sürdürebiliyorsa, bu dikkate alınması gereken bir özelliktir.
8.   Kompozisyon: Haber bülteni içerisindeki haber ko¬nularının bir bütün olarak bakıldığında belirli bir denge sergilemesi gerekmektedir. Dolayısıyla haber değeri taşı¬yan bir olay (trafik kazaları vb.) bir gün içerisinde hangi sıklıkla görülürse görülsün, bültende, diğer konuları içeren haberlere de yer ayrılması gerekmektedir.
9.   Seçkin uluslara ve seçkin kişilere yapılan gönder¬meler: Uluslararası ilişkilerde belirleyici olan ülkelerin bir olay karşısındaki resmi tavrı haber değeri taşımakta¬dır. Aynı bağlamda uluslararası kamuoyu tarafından bili¬nen bir kişinin yaşadıkları ya da aynı kişinin bir konuyla ilgili açıklamaları, haber değeri açısından görece önemli olaylar arasındadır. Bu alanda en sık karşılaşılan haber türleri arasında popüler kişiliklerin (Lady Diana, vb) ya¬şadıklarına ilişkin konularla ilgili olanlar sayılabilir.
10.   Kişilere yapılan göndermeler: Herhangi bir konuyu ele alırken, olayın kişilere indirgenerek aktarılması ya da olgunun “kişiselleştirilmesi” (personalisation), haberi izleyici için daha kolay anlaşılır hale getirirken; bu indirgemeci yaklaşım, konunun bağlamını da ikincil bir konuma itmektedir. Olayı temsil eden kişilere göndermede bulunmak, toplumsal olarak yapılandırılan bir değerdir.
11.   olumsuz olana yapılan göndermeler: Geleneksel habercilik anlayışı içerisinde olumsuz olayların, olumlu içeriğe sahip olanlar karşısında daha fazla önemsendiği, izleyicinin bu tür olayları tercih ettiği varsayılmalıdır.
Haber konusunun saptanması sürecinde başvurulan temel ölçütler, genel olarak bu başlıklar altında incelenmektedir. Ancak söz konusu ölçütlerden hangisinin öncelikle gözetilmesi gerektiği ya da bu ölçütleri içeren bir sınıflandırmanın nasıl yapılacağı tartışmaları bu kadarla sınırlı değildir. Bu anlamda kimi kuramcılara göre habere konu olacak şey’in saptanabilmesi için dört temel ölçüt aranmaktadır:

1.   Korunun seçkin kişiliklerle olan ilişki düzeyi.
2.   Olumsuz içeriği.
3.   Güzelliği ve yeniliği.
4.   Şaşırtıcı olma özelliği.
TV haberleri ve güncel olaylarla ilgili programlar sözlü iletiler kadar (olayın geçtiği) sahneyi ve aktörü, alınan tavrı ya da yüz ifadesini .... taşıdığı için gazetelerin her türlü anlatımından daha doyurucu, daha bütünlüklü gözükmektedir.
Bir TV haber programının bir konu hizmeti ve bir hizmet kurumu olduğunu sanabilirsiniz. Fakat bunun ötesinde, TV haber programı inanılmaz derecede başarılı bir iş yatırımıdır, bu değer taşımadığı anlamına da gelmez. İlk anlamı “haber”in sadece reklamcılara satılacak izleyiciyi bir araya getirmek için kullanılan bir meta olduğudur. İkinci anlamı “haber”in bir eğlence biçiminde iletilmesi, izleyicinin bunu makbul bulmasıdır ve üçüncü anlamı ise şöyledir: Bütün paket öyle bir şekilde bir araya getirilmelidir ki gösteri dünyasının değerlerine öncelik tanıyan herhangi bir tiyatro yapımcısı bile bunu sürdürebilmelidir.












YAYIN DİLİNİN ÖNEMİ
Basılı, görsel–işitsel yayın organları kendi başlarına bir eğitim organı değildirler.
Bunlardan herhangi biri salt eğitim amaçlı kullanılabilirler. Bunun örnekleri yurdumuzda ve dünyada görülmektedir.
Ancak genelde yayın organları haber, bilgi vermek, eğitmek, eğlendirmek gi¬bi çok amaçlı organlardır.
Yayın organları yazılı, görsel, işitsel iletim olanaklarına sahiptir. Bu nedenle çok yaygın hızlı, her yaşa, her eğitime ulaşabilme üstünlüğüne sahiptirler.
Eğitime olumlu katkıda bulunacak biçimde kullanılırsa yararı da büyük olur. Ancak eğitime zarar verecek biçimde kullanıldığında yıkım etkisi de büyük¬tür.
Bu gerçeklerin ışığında, özellikle kamuya ait sınırlı bir değer olan radyo ve televizyon frekanslarının, kamu yararına kullanılması esastır.
Gerçekte, toplumda hiçbir olanak, kamu zararına kullanılamaz. Neyin kamu zararına olduğu, bir toplumda, çağdaş hukuk kurallarıyla belir¬lenir.
Tüm bireyler ve ulusal kurumlar gibi, yayın kuruluşları da dilimiz konusunda duyarlı olmak zorundadırlar
Yayınla ilgili düzenleyici kurallarda yayın dili hakkında hükümler bulun¬maktadır.
Ancak yayın dili konusundaki sorunlar şu noktalarda düğümlenmektedir. Yayın kuruluşlarına uygulanan düzenleyici kurallarda birlik yoktur.
Yayın kuruluşlarına uygulanan düzenleyici kuralların uygulanması yetersiz ya da farklıdır.
Yayın kuruluşlarına uygulanan düzenleyici kurallarda yayın dilinin tanımın¬da, yaptırımında yetersizlik vardır.
Durum böyle olunca ve dil konusunda genel bir görüş birliği sağlanmadıkça "Yayın Dili"nin ne olması gerektiği hep tartışılacaktır.
Ancak burada kesinlikle tartışılmayacak bir gerçek vardır.
Karşılığı dilimizde varolan yabancı sözcük ve sembollerin kullanılmaması ve Türkçe’nin doğru kullanılması gerekliliği.

YAYIN DİLİ NASIL OLMALI?
Bugün üzerinde görüş birliği sağlanmış bir "Yazım Kılavuzu - İmla Kılavuzu" bile bulunmamaktadır.
Dil konusunda temel politikanın belirlendiği var sayılarak yayın dilinin nite¬likleri şöyle belirlenebilir:
1) Doğru ve güzel Türkçe
Türkçe’nin belirlenmiş kurallara göre kullanılması demektir.
2) Hedef kitlenin (yaş, eğitim düzeyi vb.) dil düzeyiyle uyumlu olmak'
a) Sözcük dağarı bakımından
b) Hedef kitlenin yaşı ve eğitimi bakımından soyut kavramları karşılayan sözcükleri dikkatli kullanma
c) Yabancı sözcüklerden kaçınma
d) Terimleri kullanmada özenli davranma
e) İki anlamlı sözcükleri dikkatli kullanma
3) Bir seferde anlaşılır olmayı sağlama
a) Kısa cümle
b) Boş / gereksiz sözcüklerden arınmış olma
c) Yalınlık, açıklık (ekonomik anlatımı yeğlemek)
d) Süslü anlatımdan, söz oyunlarından, özentiden kaçınma
4) Noktalama işaretlerini doğru kullanma
5) Yazım kurallarına uyma
6) Söylenebilirliği sağlama
a) Kakafonik olmama
b) Türk dilinin ezgisine uygun olma
7) Güzel ve doğru söyleyiş (diksiyon) / İstanbul ağzı
Yazılı, sözlü, görsel yayın özelliklerini gözeten anlatım biçimleri
9) Yayın türlerine (haber, yorum, drama, belgesel vb.) uygun anlatım biçimleri
TRT Kurumu kendi görev alanı gereği "Yayın Dili'ni konu alan, bu tartışma ortamını yaratmıştır.
Zamanlama çok anlamlıdır. Cumhuriyetimizin 75. yılı, televizyon yayınları¬nın başlamasının 3 O. yılı...
75 yılda dil sorunumuzu, Yüce Atatürk'ün gösterdiği yönde ve özlemlerine uygun olarak çözebilseydik, acaba bir "Yayın Dili" sorunu olabilir miydi?
"Yayın Dili" sorunlarının, 75 yıllık temel dil sorununun, gelişen yayın tek¬nolojilerinin dev aynasındaki yansımasından başka bir şey olmadığı kuşkusuz¬dur.
• Öz dil birliğimizi sağlayabilseydik,
• Eğitim birliğini ve yaygınlığını sağlayabilseydik,
• Yayında görev alan tüm çalışanlar dil eğitimi ve bilincine yeteri kadar sahip olsaydı,
• Dil ile ilgili kurumlar güçlenebilseydi,
• Öz dilimiz konusunda duyarlı bir kamuoyu oluşturabilseydik... yine bir
"Yayın Dili" sorunumuz olur muydu ? Bunun yanıtı "kesinlikle hayır" dır.
Bu noktada temel dil sorununun çözümüne bu kadarla değinmekle yetiniyoruz.
Kuşkusuz dil uzmanları gereken çözüm yollarını göstereceklerdir.
"Yayın Dili" sorunlarının çözümü için ise; Genel dil seferberliği yanında,
a) Yayın görevlilerinin (özellikle metin yazımı, çeviri, seslendirme ve konuşma ile ilgili olanların) diğer mesleki konular yanında, dil konusunda da eğitilme¬si,
b) Yayın kuruluşları ad ya da simgelerinin dilimizin gereklerine uygun hâle ge¬tirilmesi,
c) Yayın organlarının dil konusunda denetlenmesi ve etkili yaptırım uygulan¬ması,
d) Reklam ve çeşitli yayın programlarının dil açısından denetlenmesi,
e) Program adlarında ve konuşmalarda yabancı sözlük özentisinden kaçınılması,
f)   Sözcüklerin anlamlarını bozarak ya da gerçek anlamı dışında kullanımlarıyla yüksek izlenme oranı (raiting) yaratma çabalarının önlenmesi,
g) Yazılı yayın unsurlarında yazım kurallarına uyulması.